Jongjager, een begrip dat onze aandacht verdient!

Een aantal jaren geleden, overtuigde ik een aantal mensen om jager te worden.

Met de nodige inzet en steun van JLLC, slaagden zij in hun studies.

En nu? Was de vraag van deze mensen.

Het volgen van deze cursus, leerde hen heel wat zaken over het jachtgebeuren. Wetgeving,

regelgeving, wapenkennis, veiligheid, ...

Maar dan … je hebt je jachtvergunning(en) op zak. Waar kunnen ze aansluiten en vooral, waar halen

ze de praktische kennis?!

Zeker als deze mensen zelf niet uit een familie komen waar gejaagd wordt is dit een groot probleem.

Hoe goed de cursussen over jacht ook zijn, praktijk ervaring is goud waard!

Aangezien ik hen aan het jagen zette, voelde ik mezelf dan ook verantwoordelijk om hen op sleeptouw te nemen.

Introductie in jachtmiddens. Sporen lezen, observaties, praktische ervaringen over het jagen ... (drukjacht, aanzitjacht, bersjacht), ethiek, tradities en leren ontweiden van het gestrekte wild zijn maar een greep uit de zaken die je een jongjager bijbrengt.

En, oh ja, zo jong zijn die gasten nu ook weer niet. Dus een andere term zou beter passen bedenk ik

me zo.

Na een aantal jaren van jongjagerschap, komt dan het moment dat je voelt dat ze er zelf klaar voor

zijn, klaar om zelfstandig hun “jachtkeuzes” te maken.

Het lijkt een afscheid van een periode van nauw samenwerken, maar dat is het net niet!

Het is een bevestiging in het verder verloop van een goede verstandhouding in het jachtmidden.

Het is een hart onder de riem steken en een bevestiging van hun kunde.

Het beëindigen van een jongjagerschap verdient de nodige aandacht.

Daarom neem ik ze mee naar Saint-Hubert. In de Basiliek ondergaan ze voor de laatste keer mijn

“gepreek”, nogmaals om de nadruk te leggen dat jagen meer is dan schieten.

Het is een manier van leven. Innerlijk tot rust komen.

Beseffen dat ook wij als mens maar kortstondig deel uitmaken van deze omgeving, voedsel uit de natuur nemen op een ethische en verantwoorde manier.

Jongjager Catherine onderging recentelijk deze rite : Waidmannsheil Catherine!

Hieronder het verloop van jouw jongjagerschap, waar ik alvast goede herinneringen aan heb.

Beste Catherine,

Vandaag staan we hier niet zomaar bijeen.
Vandaag staan wij hier om je te huldigen.

Een vijftal jaren geleden, nam ik jou onder
mijn vleugels, zonder dat je dit merkte.
Niet wetende dat ik daarmee niet alleen
kennis zou doorgeven, maar ook zelf zou bijleren.

Want, wie een jager vormt, leert
onvermijdelijk ook opnieuw kijken.
Kijken naar het wild, de natuur, de
tradities, en soms ook naar zichzelf.

Gedurende deze periode heb jij met interesse, inzet en respect alle facetten van de jacht omarmd.

Niet enkel het schot - dat soms raak was en soms … leerzaam.
Maar vooral het begrijpen van wat jacht werkelijk betekent.

Je leerde luisteren voor je sprak.
Observeren voor je handelde.
Oordelen met verstand en niet met overmoed.

Je stapte mee door bossen en velden in België en Frankrijk.
Door regen, sneeuw, kou en hitte, door stilte en spanning.

En ja, ook door administratieve regels, vergaderingen 
en eindeloze gesprekken.
Je nam ook zonder aarzelen de Plesshoorn aan om de nodige traditionele jachtsignalen te leren.

Daarom wil ik vandaag, in het bijzijn van de Heilige Hubertus van Luik, patroonheilige van de jagers,

jou een eed laten afleggen.

Het einde van je jongjagerschap en de start van een zelfstandige, zelfverzekerde jagerin.

De geloften van de jagerin:

Beloof jij,
De jacht te beoefenen met eerbied voor het wild.
Wetende dat elk stuk wild meer is dan een kans maar een verantwoordelijkheid?

Beloof jij,
de natuur te respecteren.
Haar niet te gebruiken maar te beheren
En haar beter achter te laten dan je haar aantrof?

Beloof jij,
de tradities van de jacht uit te dragen.
Niet als iets stoffigs uit het verleden.
Maar als een levend erfgoed dat je met 
verstand en hart uitdraagt?

Beloof jij,
veiligheid altijd boven trots te plaatsen.
En nooit te vergeten dat een goede jager,
niet diegene is die het meeste schiet.
Maar diegene is die weet wanneer hij het niet doet?

En beloof jij tenslotte ...
Om wanneer nodig te lachen met jezelf.
Je fouten te erkennen.
En om te blijven leren, zelfs wanneer je denkt dat je het weet?

Het eikenloof:

Aanvaardt, Catherine, dit eikenloof welks symbool staat voor
levenskracht en duurzaamheid, veiligheid wijsheid en bescherming.

Beste Catherine,
Het was mij een eer jou te mogen begeleiden, niet omdat je mijn leerling was.

Maar omdat jij uitgroeide tot eenwaardige jagerin
Met kennis, karakter en een oprechte liefde voor het jachtgebeuren.

Moge de Heilige Hubertus van Luik altijd over je waken;
je stappen leiden;
je schoten zuiver houden;
en je kompas altijd gericht laten blijven op respect.

En moge je nooit vergeten dat jacht geen recht is maar een voorrecht dat jij met overtuiging hebt verdiend.

Dank je wel voor je vertrouwen, je inzet en de voor de weg die we samen hebben afgelegd.

Waidmannsheil!

Je jachtmentor, Olivier 

Met weidelijke groeten,

Olivier Deraedt

Team O.